Iscrio custas pacas paraulas, chi non aìo mai cherfitu iscriere, pro ammentare su collega prof. Giorgio Burrai, chi dae oje nos at lassatu.
Dae umbe partire?... Dae canno isse pro s’urtima via est ennitu a s’iscola nostra, pro acher su dovere de sa commissione pro valutare sos docentes chi son colatos de ruolu.
Chin sa solita passione, puntigliu e professionalitate isse est alatu dae Bitzi, sa idda sua.
Comente ormai imus abituatos dae paritzos annos, nos semus salutatos chi affettu: buongiorno prof Burrai, e tanno? Ite si contat in sa idda nostra…e cumintzaiamus a arrejonare in sa limba nostra.
Dopo atu su dovere de sa commissione, sos collegas de ruolu, nos ana ocatu su cumbitu, isse unu pacu s’est tratesu chin totu…su covid it s’arrejonu principale.
Sa die, a unu certu puntu l’apo natu: Giò ma bi ses pessanne, chi dae oje non bi torras a inoche.
Isse chin sa solita cara simpatica, e mesu commossa: Si, purtroppo er gai, so arrivatu.
Giorgio no it unu docente qualsiasi, pro s’iscola, s’iscola nostra, at datu meta: coordinatore di classe, membro del consiglio di istituto, componente commissione docenti immessi in ruolo…non si tiraiat a daisecus e in su collegiu canno picaiat sa paraula it semprere in modu propositivu.
Lu iuco galu in ocros, canno essinne in su portone, s’est ortatu e ata arziatu sa manu pro salutare, a sa moda sua, totu s’iscola.
A menzus videre prof Burrai (chi sa erre moscia vitzichesa, comente t'ammentana sos alunnos)